WAITING....ang hirap talaga maghintay ng hindi mo alam kung may hihintayin ka pa ba. i always been waiting. ewan ko ba, sabi nila patience is a virtue. pero kasi ako ung taong ayaw ko ng naghihintay. ako ung taong kung pede namang ayusin ngaun, bakit kailangan pang maghintay at ipagbukas pa. at ako din ung taong bakit pa magpapakipot kung un din naman ang finale..patatawarin mo rin. ayaw ko ng paligoy-ligoy na parang barbeque na pinaikot-ikot pa sa stick..iihawin rin naman. kaya siguro, madalas akong magkamali. madalas magsisi sa mga desisyon na hindi pinagisipang mabuti. i am the type of person na madaling magpadala sa damdamin, kaya cguro madalas akong maloko at maiwang umiiyak.
i always give a person benefit of the doubt. kumbaga sa isang judge, lahat biktima, lahat suspek. mabilis akong maging attached sa isang tao. mabilis akong maawa at matuwa. kahit sa una pa lang makilala basta magaan ang loob ko, i instantly trust a person. TRUST. sabi nila, mahirap daw makuha. pero para sakin, ang dali kong ibigay. un nga lang pag nasira na, kahit anong gawin mo, hindi mo na rin maibabalik sa dati. parang fish bowl na nabasag at sinubukang idikit ng mumurahing mighty bond na mabibili mo sa bangketa. kahit anong dikit, lulusot at lulusot din ang tubig.
un din siguro ang mali ko. kaya madalas, i ended up broken hearted. maski sa kaibigan. aba'y kundi ba naman ako tanga, pati ex ng bf ko kakaibiganin ko pa. ganun kasi ako. i dont treat others as my enemy kahit sabihin nilang ang martir ko daw. ilan na nga ba ang naging kaibigan ko na dating ex ng boyfriend ko? masaya ako sharing my life with them, and im happy coz they treat and accept me as their friend. ung iba nga nawweirdohan. wala akong paki basta all is fine with us.
pero sadyang may mga tao talagang, pagkatiwalaan mo na, ibigay mo na ang lahat, kaibiganin mo na, they are still not satisfied. i hate plastic people. ewan ko ba, kung sa tupperware ba sila pinaglihi. o baka nung pinagbubuntis sila, ngumangata ng plastik ung nanay nya habang kumukuya kuyakoy sa terrace ng 3rd floor nila. o db kung hindi ba naman adik. akala ko, ang isang tao, gaano man kasama, gaano man kaitim ang buto at gaano man katigas ang puso, pakitaan mo ng kabutihan, parang kandilang matutunaw. pero mali pala ako. hindi lahat ng tao handang magbago. hindi lahat ng tao, handang magpaka buti. at hindi lahat kayang maging totoo.
hindi ko siguro sila maiintindihan kasi eversince, i hate plastic people. nung high school nga ako, 4 na taon kong hindi kinibo ang isang klasmeyt ko hanggang sa grumadweyt at hanggang sa ngaun dahil feeling ko pinaplastik nya ko. ganun nga kasi talaga ako. im a good friend. pagpapatayan kita pero wag mo lang akong sasaksakin sa likod. ibibigay ko sa'yo taong mahal ko, pero wag na wag mo syang aagawin sakin. mamahalin kita ng katulad ng pamilya ko, pero wag mo kong itatakwil patalikod. kaibigan kita, hanggang sa huli, ipaglalaban kita. pero mahirap kung ang taong itinuturing kong kaibigan eh sya ding magiging dahilan para kasuklaman ko ang mga taong nakapaligid sakin.
hanggang kelan ka nga ba magtitiwala sa isang tao? hanggang kelan mo toh kayang patawarin? hanggang kelan kaya mong tiisin? hanggang kelan kaya mong tanggapin na hindi lahat ng tao, eh totoo sau. oo masakit, coz the same trust you gave is the trust that lets your self feel down. ang hirap. dahil kung sa akala mong nakahanap ka ng kakampi, ung taong hinahawakan mo ng mahigpit, eh sya rin palang taong hihila sau pailalim hanggang sa huli na para magsisi ka.
kung nagtataka ka kung ano kinalaman ng first paragraph sa mga susunod pang paragraph, eh hayaan mo na. at kung babalikan mo pa para basahin ung unang paragraph para ianalyze kung ano koneksyon nito sa iba, iisa ang ibig sabihin nun...adik ka na rin tulad ko. hehe.
No comments:
Post a Comment